Titaanlassen is een nauwkeurig proces dat wordt beïnvloed door de elementaire eigenschappen van het materiaal. Zuurstof en stikstof veroorzaken, wanneer ze interstitieel in titanium versmolten, roostervervorming, waardoor de vervormingsweerstand en hardheid toenemen, terwijl de ductiliteit en taaiheid afnemen. Een te hoog zuurstof- en stikstofgehalte in lasnaden is schadelijk en moet tot een minimum worden beperkt.
Waterstof verergert de vermindering van de slagvastheid van het lasmetaal en verlaagt de ductiliteit, wat leidt tot brosheid van de verbindingen. De aanwezigheid van koolstof in titanium, voornamelijk in de vorm van een interstitiële vaste oplossing bij kamertemperatuur, verbetert de sterkte maar vermindert de ductiliteit. Een overschrijding van de koolstofoplosbaarheid resulteert in de vorming van bros TiC, dat gevoelig is voor scheurvorming. Normen schrijven een koolstoflimiet voor van 0,1% in titanium en zijn legeringen om deze problemen te voorkomen.
Zorgen voor een grondige reiniging van werkstukken en lasdraad is cruciaal om koolstofverontreiniging tijdens het lassen te voorkomen. De lasbaarheid van titanium is opmerkelijk vanwege de lage thermische geleidbaarheid, waardoor het smelten van metaal beperkt blijft tot de boogzone en een goede vloeibaarheid wordt vergemakkelijkt. De lage thermische uitzettingscoëfficiënt verbetert de lasbaarheid verder.
Tijdens titaniumlassen is een zorgvuldige bescherming van de laszone en de hoge temperatuurgebieden na het lassen absoluut noodzakelijk om te beschermen tegen luchtinterferentie. Het gebruik van 99,99% puur argon en sleepschilden is essentieel. Bij het groeven van lasnaden heeft mechanische bewerking de voorkeur boven slijpmethoden. Het wordt aanbevolen om puntlassen te vermijden en hoogfrequente boogstart toe te passen. De warmtebehandeling na het lassen moet tot een minimum worden beperkt, waarbij de temperatuur indien nodig onder de 650 graden moet worden gehouden.
De kleurvariatie in titanium lasnaden duidt op oxidatieniveaus en heeft betrekking op de laskwaliteit. Variërend van zilverwit (niet-geoxideerd) tot grijs (ernstig geoxideerd), weerspiegelen kleurveranderingen verminderde plasticiteit met verhoogde oxidatie. Diepere kleuren duiden op een hogere oxidatie, wat correleert met een verhoogde hardheid en het gehalte aan schadelijke stoffen in lassen, waardoor de kwaliteit in gevaar komt.
